روشن است كه سرچشمه‌هاي سنت ستيزي و نوگرايي اسلامي مكنون در بنياد نظام جديد به‌گونه‌اي است كه هرگز نمي‌توان بر پايه سنت‌هاي فلسفي بزرگي چون فارابي، ابن‌سينا و صدرالمتاهلين از يك سوي و بخش عظيمي از ميراث فقه شيعه از سوي ديگر، توجيهي نظري بر وجوب و وجود آن در هفت اقليم تفكر اسلامي تدارك نمود. لاجرم بايد سراغ انديشه‌اي در آثار امام(ره) رفت كه با تهافت همان سنت به طرحي از نظم و تمدن جديد توفيق يافته و طلوع گونه‌اي خاص از تجدد اسلامي - سياسي را نويد داده است.

http://kalemehsabz.com/1388/3/13/KalemehSabz/14/Page/19/Index.htm

جمعى از نويسندگان معاصر، نظريه «سلطنت مشروعه» را به برخى از فقهاى بزرگ عصر صفوى و قاجار نسبت داده اند. بنابر اين نظريه، سلطنت شاهان با شرايطى، داراى مشروعيت دينى در حوزه عرفيات است و اين مشروعيت برگرفته از اذن فقيه نيست، بلكه همچون ولايت فقها در حوزه شرعيات از جانب امام معصوم(ع) است. نويسنده در اين نوشتار به بررسى دلايل اين گروه از نويسندگان مى پردازد و پس از نقد آن دلايل، به اين نتيجه مى رسد كه هيچ دليلى كه بتوان به استناد آن چنين نظريه اى را به فقهاى مزبور نسبت داد، وجود ندارد.

در ارزیابی آراء عزيز نسفي يكي از مهمترين موارد بررسي وجوه سياسي در انديشه عرفاني وي است. اين مقاله به کاوش در آراء شيخ عزيز نسفي (تولد احتمالي در 596‌ هـ .ق) يكي از عرفا و فلاسفة قرن هفتم هجري مي پردازد كه بسيار بر فكر فلسفي ايران موثر بود و بويژه در تلفيق عرفان و فلسفه در ايران كوشيد. اين مقاله نشان مي دهد كه چگونه تفكر عزيز نسفي منجر به تأسيس انديشة سياسي بر مبناي انديشة عرفاني در ايران شد. چنين مي نمايد كه اين جريان در ايران تداوم يافت و به جرياني مسلط تبديل شد. انديشة سياسي نسفي را مي توان انديشة سياسي عرفاني ناميد و بدين ترتيب مقاله حاضر به بررسي وجوه تأثير پذيري انديشة سياسي ايراني از آراء عرفاني نسفي پيرامون امر سياست مي پردازد.

نگاه دینی به پدیده های مختلف از دغدغه های عمومی بشر بوده است. بویژه نسبت دین و فرهنگ دینی با فنّاوری های جدید، امروزه به مهم ترین مسائل جوامع بدل شده است. درحوزه رسانه نیز، سال هاست اندیشمندان  مرتبط با رسانه، فرهنگ و دین ،با علائق و انگیزه های متفاوت، به مسائل مشترکی رو آورده  و به تأمل در باب ماهیت رسانه، فرهنگ دینی و همنشینی و تضادهای احتمالی این دو پرداخته اند.[1] نسبت تبلیغ دینی با رسانه جدید یکی از مهم ترین این دغدغه هاست. هدف از این بررسی ها،که مقاله حاضر نیز یکی از آن ها است، ارزیابی راه طی شده به منظور توسعه دانش نظری و کاربردی درباره نسبت تبلیغ دینی و رسانه مدرن، «دین رسانه ای» و «رسانة دینی» در ایران امروز است. ملاحظات اجمالی نشان می دهد راهبردهای رسانه ای تبلیغ دینی، و شاید هم دشواری تحلیل ماهیت تبلیغ دینی از یک سوی و ماهیت ژانوسی رسانه مدرن از سوی دیگر، موجب شده است که در نظام جمهوری اسلامی ایران، به جای «رسانه دینی» ، پدیده پر معنای «دین رسانه ای» پیدا و بسط یافته  و البته در حال تولید فرهنگ و الزامات فرهنگی مناسب خود نیز می باشد. در این نوشته  برخی از این مسائل برجسته شده و یک پیشنهاد نیز در باب تغییر راهبردی در نسبت بین رسانه و تبلیغ دینی ارائه شده است؛ نظریه و راهبرد «مسجد الکترونیک».

http://www.hozehonari.com/GetFile.aspx?id=59827

 به نظر شاوی، نظریه عمومی شورا  سه ویژگی اساسی دارد؛1)تدارک بنیاد شرعی برای نوگرایی دینی، 2) تلقی شورا به مثابه قاعده عمومی عمل اجتماعی که فراتر از حوزه صرف سیاسی است،  و 3) تفکیک بین شورا و استشاره.

همین نکته سوم مهم ترین دستاورد نظریه عمومی شورا است.شاوی کوشیده است تا شورا به مثابه نهاد تصمیم عمومی را از استشاره که امری اختیاری است ، تفکیک نموده و تفسیری نسبتاً روشن از آن دسته ادله دینی شورا ارائه نماید که ناسازه می نمایند و بین الزامی و غیرالزامی بودن شورا نوسان دارند. نظریه عمومی شورا به لحاظ ساختار منطقی ویژه ای که دارد، تا حدودی به نظریه­های دموکراسی مشورتی () در غرب امروز نزدیک است.